گزارش‌هایی از منابع اطلاعاتی آمریکا حاکی از آن است که جمهوری اسلامی ایران شروع به کارگذاری تعداد محدودی مین دریایی در تنگه هرمز کرده است. به گفته دو منبع آگاه از گزارش‌های اطلاعاتی، عملیات مین‌گذاری تاکنون محدود بوده و در روزهای اخیر تنها چند ده مین کار گذاشته شده است. با این حال، جمهوری اسلامی همچنان بیشتر ناوگان قایق‌های کوچک و شناورهای خاص مین‌گذاری خود را در اختیار دارد و این یعنی اگر تصمیم به تشدید تنش بگیرد، می‌تواند به سرعت صدها مین دیگر هم کار بگذارد.

تنگه هرمز یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های راهبردی دریایی جهان به شمار می‌رود و هرگونه تلاش برای مین‌گذاری در این آبراهه می‌تواند عرضه نفت به بازارهای جهانی را به خطر بیندازد و حمل‌ونقل تجاری در سراسر خلیج فارس را مختل کند.

کنترل بخش بزرگی از تنگه را عملا نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در دست دارد که به موازات نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کند و بر اساس گزارش‌ها توانایی استقرار شبکه‌ای پراکنده از شناورهای مین‌گذار، قایق‌های انفجاری و سامانه‌های موشکی ساحلی را دارد.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در واکنش به این گزارش‌ها هشدار داد هرگونه تلاش تهران برای مین‌گذاری در تنگه هرمز می‌تواند پاسخ نظامی شدیدی را در پی داشته باشد. او در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «اگر ایران مین‌هایی در تنگه هرمز کار گذاشته باشد‌ــ ما هنوز گزارشی مبنی بر این کار نداریم‌ــ می‌خواهیم که بلافاصله برداشته شوند! اگر به هر دلیلی مین‌هایی کار گذاشته شده باشند و فورا برداشته نشوند، پیامدهای نظامی برای ایران در سطحی خواهد بود که پیش از این دیده نشده است. اما اگر آنچه احتمالا کار گذاشته شده، برداشته شود، گامی بزرگ در مسیر درست خواهد بود.»

به گزارش تایمزنو نیوز، مین‌های دریایی مواد منفجره‌ای زیرآبی‌اند که برای آسیب رساندن به کشتی‌هایی که از یک مسیر عبور می‌کنند، طراحی شده‌اند. این مین‌ها معمولا در آبراهه‌های باریک و مسیرهای کشتیرانی کار گذاشته می‌شوند تا حمل‌ونقل تجاری را مختل کنند. این مین‌ها انواع مختلفی دارند که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود.

- مین‌های چسبان (Limpet Mine)

مین‌های چسبان مواد منفجره‌ای‌اند که غواصان به بدنه کشتی متصل می‌کنند. نام آن‌ها از نوعی صدف گرفته شده است که محکم به صخره‌ها می‌چسبد. این مین‌ها فیوز زمانی دارند که پس از اتصالا، نفجار را با تاخیر فعال می‌کند.

این مین‌ها معمولا مواد منفجره کمتری دارند و بیشتر برای از کار انداختن کشتی‌ها استفاده می‌شوند تا غرق کردن آن‌ها.

- مین‌های نفوذی‌ (Influence Mines) 

این نوع مین‌ها با دریافت سیگنال‌ها فعال می‌شوند و برای هدف قرار دادن کشتی‌های عبوری طراحی شده‌اند. برخی از آن‌ها صدای ملخ کشتی‌ها را تشخیص می‌دهند (مین‌های آکوستیک). برخی دیگر تغییرات میدان مغناطیسی ناشی از بدنه فلزی کشتی‌ها را تشخیص می‌دهند. در مواردی نیز مین‌ها به تغییر فشار آب ناشی از عبور کشتی واکنش نشان می‌دهند.

این مین‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که پنهان بمانند و تنها هنگام عبور یک هدف مناسب منفجر شوند.

- مین‌های مهارشده یا لنگری (Moored Mines)

این مین‌ها به بستر دریا متصل می‌شوند اما در عمق مشخصی زیر آب شناور می‌مانند. از آن‌ها معمولا برای بستن آبراهه‌های باریک و گلوگاه‌های دریایی استفاده می‌شوند و زمانی منفجر می‌شوند که کشتی با آن‌ها برخورد کند.

این مین‌ها نیز می‌توانند با حسگرهایی که تغییر فشار یا میدان مغناطیسی را تشخیص می‌دهند، فعال شوند.

- مین‌های کف‌ دریا (Bottom Mines)

این مین‌ها روی بستر دریا قرار می‌گیرند و با استفاده از حسگر، کشتی‌های عبوری از بالای خود را تشخیص می‌دهند. این حسگرها ممکن است ارتعاش‌های لرزه‌ای، صدا، میدان مغناطیسی یا تغییرات فشار را اندازه‌گیری کنند. زمانی که کشتی از بالای آن‌ها عبور کند، مین منفجر می‌شود.

مین‌های کف دریا معمولا نسبت به انواع مین‌های شناور دارند، مواد منفجره بسیار بیشتری دارند (گاهی صدها کیلوگرم) زیرا موج انفجار باید از میان آب به سمت بالا حرکت کند تا به کشتی آسیب برساند.

زرادخانه مین‌های دریایی جمهوری اسلامی

گفته می‌شود جمهوری اسلامی بسیاری از مین‌های دریایی خود را در داخل تولید می‌کند، هرچند برخی از انواع پیشرفته‌تر آن احتمالا بر پایه فناوری‌هایی ساخته شده‌اند که در ابتدا در روسیه، چین یا کره شمالی توسعه یافتند.

بر اساس براورد تحلیگران پیش از همه‌گیری کرونا، جمهوری اسلامی ایران بین حدود دو هزار تا پنج هزار مین دریایی در اختیار دارد. بر اساس گزارش‌های مختلف، ایران چندین نوع مین مهارشده و مین کف دریا هم در زرادخانه خود دارد.